Ευρωεκλογές: Τι και γιατί απασχολεί τους ψηφοφόρους

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Δεν επιτρέπεται να αποκαλύψουμε τις πηγές μας διότι είναι διεθνή thinktanks που δεν θέλουν να εμπλακούν στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, αλλά βεβαιώνουμε τους αναγνώστες μας ότι όλα όσα δημοσιεύουμε είναι εκτιμήσεις εγκύρων προσώπων που μετέχουν σε κέντρα λήψεως αποφάσεων.

Σε όλη την Ευρώπη διαρκώς και λιγότεροι ψηφοφόροι δίνουν σημασία στις ευρωεκλογές. Στις πρώτες εκλογές, το 1979, ψήφισε το 62% των πολιτών της τότε Ένωσης, αλλά το ποσοστό αυτό συνεχώς πέφτει, και στις εκλογές του 2014 ψήφισε μόνο το 42,5% των πολιτών. Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι στις αμέσως προσεχείς εκλογές το ποσοστό ίσως δεν φθάσει ούτε το 30% (κατά τους αισιόδοξους θα φθάσει το 35-38%) και γι αυτό άρχισε μια επικοινωνιακή εκστρατεία με κύριο σύνθημα This time I’m voting (αυτή τη φορά θα ψηφίσω). Από την επιτυχία της εκστρατείας αναμένονται πολλά. Σε ερώτησή μας πως εξηγείτε την αδιαφορία των Ευρωπαίων, οι απαντήσεις επισημαίνουν: α) μεγάλο μέρος των λαών που εντάχθηκαν στην ΕΕ από το 1979 δεν έχει δημοκρατική παράδοση, β) αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που εκφράζεται και εκτονώνεται μέσα σε social media, σε βαθμό που η κάλπη γίνεται δευτερεύον μέσο, γ) οι λαοί οδηγούνται από την πεποίθηση ότι το όραμα της ένωσης δεν μπόρεσε ακόμη να δώσει καρπούς αλλά μόνο γραφειοκρατία.

Αφήνουμε τα δύο πρώτα επιχειρήματα για μια μελλοντική συζήτηση, και παραθέτουμε το τρίτο, το οποίο όλοι περιμένουν ότι θα παίξει μεγάλο ρόλο στην Ελλάδα. Πράγματι, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι παραδέχονται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έφερε την ειρήνη στην Ευρώπη, αλλά το ποσοστό των κάτω των 40 ετών που αυτό το θεωρούν ουσιαστικό, είναι σοβαρά μικρότερο των άνω των 40. Ειδικά στην Ελλάδα εκτιμάται ότι γενικά ένα ποσοστό πάνω από 60% των εκλογέων θεωρεί ότι η ΕΕ συμβάλλει στην ειρήνη, αλλά ποσοστό πάνω από 80% θεωρεί πως έχει απομακρυνθεί εντελώς από την καθημερινότητα των πολιτών και η παρουσία της εκδηλώνεται μόνο με δυσμενείς παρεμβάσεις. Στον μέσο ευρωπαϊκό όρο η εκτίμηση της σημασίας της ειρήνης είναι τουλάχιστον 10 μονάδες υψηλότερη σε ποσοστό, και η απογοήτευση από την απομάκρυνσή της από τους πολίτες είναι τουλάχιστον 20 μονάδες μικρότερη. Εδώ φαίνεται η δυσμενής στάση, ή μάλλον το γκρινιάρικο ύφος των Ελλήνων έναντι της Ένωσης. Και αυτό το χαρτί εκτιμάται ότι θα το παίξει όσο τον παίρνει ο Τσίπρας, προτείνοντας μέτρα «φιλολαϊκά» τα οποία η αρμόδιοι της Ένωσης θα απορρίπτουν αφήνοντάς του το περιθώριο να φανεί φιλολαϊκός και μαχόμενος πολύ σκληρά.

Ειδικότερα η γνώμη για τις ευρωεκλογές είναι αποκαλυπτική: οι Έλληνες θεωρούν τους ευρωβουλευτές «βολεψάκηδες» καλοπληρωμένους που δεν επηρεάζουν υπέρ του ελληνικού λαού την Ένωση. Την ίδια την ευρωβουλή τη θεωρούν διακοσμητικό στοιχείο σε ποσοστό και πάλι 20 μονάδες περισσότερο από τον μέσο όρο της Ευρώπης. Σε ερώτηση πόσο αυτό εκφράζει μια πραγματικότητα, οι συνομιλητές μας τόνισαν ότι ναι μεν υπάρχει ένα θεσμικό πρόβλημα που μπορεί να ξεπεραστεί μόνον εάν η Ευρώπη προχωρήσει δυνατά μπροστά, αλλά είναι επιτελικό λάθος να αντιμετωπίζεται η Ευρωβουλή σαν όργανο άνευ σημασίας. Άλλωστε την αρνητική εικόνα για τους ευρωβουλευτές έχουν οι Έλληνες σύμφωνα με μετρήσεις και για τους εθνικούς βουλευτές.

Μη λησμονούμε ότι η εντύπωση των Ελλήνων πως η Ευρώπη αδιαφορεί για τους πολίτες της οφείλεται σε πολιτική επιλογή των πολιτικών ηγετών της χώρας. Και μας εξηγούν: ο Αντώνης Σαμαράς ως αρχηγός της αντιπολίτευσης υπερασπίστηκε τη θεωρία ότι για το πρώτο μνημόνιο έφταιγε ο Γιώργος Παπανδρέου, και δεν εξήγησε στο λαό που οφειλόταν η οικονομική κρίση (στην πραγματικότητα: πτώχευση) της χώρας. Κατέφυγε στη ρητορική της καταγγελίας «των ξένων» (με τις διακηρύξεις του στο Ζάππειο), και δημιούργησε μιαν απωθητική στάση έναντι της χώρας σε πολλά κέντρα λήψεως αποφάσεων. Και όταν όμως έγινε Πρωθυπουργός δεν έκανε καμιά προσπάθεια να εξηγήσει στο λαό την αλήθεια, και επέλεξε να συνεχίσει να ρίχνει στη «σκληρότητα» και στη δήθεν επιβουλή των ξένων (ονομάζοντας έτσι τους Ευρωπαίους!) οι οποίοι ταυτόχρονα εκκαλούντο να βοηθήσουν την Ελλάδα η οποία δεν ήθελε να αντιμετωπίσει τους καρκίνους που την κατέτρωγαν. Ο διάδοχός του Τσίπρας υπήρξε η έξαρση στη διαπασών της ρητορικής Σαμαρά. Αυτός μάλιστα χαρακτήριζε σαν υπεύθυνους της ελληνικής κρίσης ειδικά τους Γερμανούς! Έτσι ο ελληνικός λαός ακόμη παραδέχεται μεν ως ένα μικρό βαθμό τα δικά του σφάλματα, θεωρεί όμως πως οι Ευρωπαίοι φταίνε διότι έχασε εξ αιτίας της πτώχευσής του το καλό βιοτικό του επίπεδο (το οποίο δεν είχε διότι το δημιουργούσε αλλά διότι δανειζόταν!) Γι αυτό και η διαφορά μεταξύ Ελλήνων που θέλουν να μετέχουν στην ΕΕ και αυτών που θέλουν να βγει η χώρα από την Ένωση είναι περίπου 10-15 μονάδες μόνον, παρά την αλλαγή στάσης που δείχνει η κυβέρνηση Τσίπρα.

Στις επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα θα αποτυπωθεί η οικονομική δυσφορία του Έλληνα πολίτη καθώς επίσης η αμφιβολία του για το μέλλον το δικό του και των παιδιών του (πάνω από 70% το βλέπει ζοφερό), και βεβαίως η πεποίθηση πως φταίει η Ευρώπη για την αδυναμία του να καλύψει επείγουσες δαπάνες. Θα φανεί επίσης η ανησυχία του για το μεταναστευτικό, αφού γι αυτόν κάθε μετανάστης είναι απειλή.

Αυτή την πολιτική δυσμορφία θα προσπαθήσουν να αξιοποιήσουν οι Ρώσοι, οι οποίοι σε όλες τις χώρες της Ευρώπης ενισχύουν κόμματα και οργανώσεις οι οποίες ζητούν την αποχώρηση της χώρας τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το γιατί η Μόσχα θέλει να διαλυθεί η Ευρώπη είναι θέμα άλλου σημειώματος, όπως και το ποια μέσα χρησιμοποιεί γι αυτό το σκοπό.

Προηγούμενα Άρθρα

Τουρκία: Η οικονομία της

Read Next

Τι απειλεί την ελευθερία του τύπου;