Λόγος περί αντιεβραϊσμού

Παρακολούθησα με προσοχή την ομιλία της Καγκελαρίου Μέρκελ όπου διετύπωνε την ανησυχία της για την άνοδο του αντισημιτισμού στη Γερμανία. Δείχνω  προσοχή ιδιαίτερη διότι το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη Γερμανία αλλά όλη την Ευρώπη και πέραν αυτής, και επί πλέον δεν εντοπίζεται στους παντός είδους νεοναζί αλλά σε όλες τις πολιτικές παρατάξεις.

                Παρακολουθώ το θέμα και κρατώ σημειώσεις (μάλιστα είχα σκεφθεί να βγάλω και βιβλίο για το προς Εβραίους μίσος μέσα στους αιώνες), διότι από νέον με είχε εντυπωσιάσει ότι το μίσος αυτό κατευθύνεται μόνον εναντίον ενός έθνους, και μένει σταθερό χαρακτηριστικό ενώ διαρκώς μεταβάλλονται τα κυρίαρχα έθνη και οι ιστορικές συνθήκες.

                Δεν θα αναπτύξω εδώ  την διαδρομή του αντισημιτισμού από την εποχή των πολέμων με λαούς της Μέσης Ανατολής έως σήμερα. Ούτε θα θέσω τις φιλοσοφικές προϋποθέσεις του, τον στοχασμό επάνω στις αιτίες του αιώνιου μίσους τόσων λαών εναντίον ενός  τόσο μικρού έθνους. Θα εστιάσω στο σήμερα, όπου βλέπουμε το παράδοξο: ενώ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη αισθάνθηκε καταισχύνη από τη συμπεριφορά της έναντι των Εβραίων, σήμερα, η ίδια η Ευρώπη με μεγάλη ευκολία άρπαξε πάλι στα χέρια της το μπαϊράκι του αντιεβραϊσμού, χωρίς καμιά συστολή, χωρίς καν δεύτερη σκέψη.

                Ο μεταπολεμικός αντιεβραϊσμός είναι το γέννημα ενός μύθου. Οι Ευρωπαίοι δεχθήκαμε ως αλήθεια και διδάξαμε στα παιδιά μας ότι ο αντιεβραϊσμός είναι σύλληψη και έργο του Χίτλερ. Ψεύδος, βέβαια. Το κίτρινο αστέρι υποχρέωσαν τους Εβραίους να το έχουν ραμμένο στο σακάκι τους πολύ πριν τον Χίτλερ   Ευρωπαίοι βασιλιάδες, και στο κυνήγι των Εβραίων συμμετείχαν εκατομμύρια Γερμανών και μη Ευρωπαίων.   Αποσιωπούμε επιμελώς  τη μεγάλη έκθεση του γερμανού φιλοσόφου Καρλ Γιάσπερς «Το πρόβλημα της γερμανικής ευθύνης» όπου αποδεικνύεται με σαφήνεια πόσα οφέλη είχε κάθε γερμανική οικογένεια από το ξεκλήρισμα μιας εβραϊκής.  Επτασφράγιστο μυστικό μένει ο λυσσαλέος διωγμός και βασανισμός των Εβραίων από τους Ουκρανούς και τους Πολωνούς – ενώ θυμόμαστε τα όσα πέρασαν οι δυστυχείς Ουκρανοί από τους Σοβιετικούς.  Δεν μιλάμε καθόλου για τα τραίνα τα φορτωμένα Εβραίους έστελναν οι Γάλλοι στους Γερμανούς, προκειμένου να αρπάξουν τις περιουσίες τους. Ακόμη και στην Ελλάδα, μιλάμε και δικαίως για τις προσπάθειες του Δαμασκηνού και του Έβερτ να σώσουν Εβραίους, μιλάμε και τιμούμε δυό-τρείς Ιεράρχες που επίσης κάλυψαν Εβραίους, αποσιωπώντας το γεγονός ότι η εκκλησία της Ελλάδος δεν είχε μόνον αυτούς τους Ιεράρχες αλλά δεκάδες ακόμη. Καλά ο Ζακύνθου. Οι άλλοι τι έκαναν;  Αποκρύπτουμε την ευθύνη των Αμερικανών που δεν δέχθηκαν πρόσφυγες Εβραίους. Όπως δεν αναφερόμαστε στη σύσταση του Μολότωφ, υπουργού εξωτερικών του Στάλιν, η οποία ήταν σαφής: «Μη μιλάτε για τους εξοντωτικούς διωγμούς των Εβραίων από τον Χίτλερ, διότι αν το μάθουν οι Ρώσοι θα στραφούν μαζικά υπέρ του Χίτλερ». Με δυό λόγια: αποκρύπτουμε από εμάς και τα παιδιά μας ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν έργο αποκλειστικά των ναζί, αλλά ήταν έργο των Ευρωπαίων.

                Έχω αλλού γράψει (δεν θυμάμαι πια που και πότε) ότι παιδάκι μικρό του Δημοτικού άκουγα στο σχολείο να βρίζονται χυδαία οι Εβραίοι, κι επί τέλους ρώτησα «μπαμπά, ποιοι είναι οι Εβραίοι;» Εκείνος με κοίταξε προσεκτικά για λίγο, κι έπειτα μου απάντησε κοιτώντας με πάνω από τα γυαλιά του: «Εμείς. Εμείς είμαστε Εβραίοι.» Δεν ήμασταν Εβραίοι. Αλλά μου απάντησε έτσι για να με διδάξει να μη συμμετέχω στον κατατρεγμό τους.

                Αυτή τη στάση δεν την είχαν δυστυχώς πολλοί. Με αποτέλεσμα, μικρά παιδάκια που οι οικογένειές τους καμάρωναν ότι δεν υπηρέτησαν τους ναζί αλλά τη δημοκρατία, να ωρύονται παίζοντας και μη παίζοντας «άντε ρε Εβραίε! Α να χαθείς σιχαμένε Εβραίε, περιμένεις από εβραίο ανθρωπιά;» και διάφορα τέτοια. Και μεγάλος το έζησα αυτό: όταν ανέλαβα να φτιάξω το ίντερνετ της εκκλησίας και το ιντερνετικό πολιτιστικό της κέντρο επί μακαριστού Χριστοδούλου, είδα σε μάντρες συνθήματα γραμμένα με μαύρες μπογιές « Ο Δρακόπουλος ο Εβραίος φέρνει το διάβολο στην εκκλησία!» Και θρησκευτικές εφημερίδες κυκλοφόρησαν με την ίδια «καταγγελία» εναντίον μου. Αργότερα, με τα χρόνια, ο πόλεμος κατά του ψηφιακού διαβόλου υπεχώρησε και σταμάτησε η ταύτισή μου ως Εβραίου με τον διάβολο…

                 Περίπου αντίστοιχες εμπειρίες έχουν εκατομμύρια παιδιά και νέοι  στην Ελλάδα και την Ευρώπη – δεν είμαι βέβαια ο μόνος. Και γι αυτό, τώρα που μπήκαμε στον μετα-ιδεολογικό κόσμο,  οι νέοι άρχισαν να λειτουργούν μάλλον  υπό τις επιδράσεις των νέων ψυχοφαρμάκων, των social media. Ο κόσμος μας έγινε εντελώς αποσπασματικός , οπότε  η κυριαρχία του ψηφιακού θορύβου και της αποπληροφόρησης είναι ο κανόνας. Αυτό ενίσχυσε τον αντισημιτισμό.

                Ο νέος αντισημιτισμός εμφανίζεται άλλοτε σαν ακτιβιστική αντίδραση σε διεθνή συνομωσία, άλλοτε σαν  ιδεολογική αντίδραση στην καταπίεση.

                Ο Εβραίος ελέγχει τον κόσμο: είναι ηγεμών του καπιταλισμού και προκαλεί όλες τις αποτυχίες όσων δεν τα καταφέρνουν, αλλά επίσης ελέγχει την κυκλοφορία του νομίσματος, των ναρκωτικών, της ενέργειας, και άλλων πολυτίμων για τη ζωή. Δεν τα ελέγχουν αυτά οι Αμερικανοί, ή οι Κινέζοι ή οργανωμένα κλειστά κυκλώματα, αλλά ο Εβραίος. Κάτω από κάθε δυσκολία μας βρίσκεται ο Εβραίος. Οπότε, αυξάνονται οι επιθέσεις κατά των Εβραίων. ‘Εκθεση του Ευρωπαϊκού Εβραϊκού Κογκρέσου  επισημαίνει ότι το 2018 και αρχές του 2019 καταγράφηκε ουσιαστική άνοδος αντισημιτικών επιθέσεων . Οι υπεύθυνοι προέρχονται από τις δύο πλευρές, τόσο από τη Δεξιά όσο και από την αριστερά. Βεβαίως, πολλές κατευθύνονται από ισλαμιστές, αλλά αυτό θεωρείται αναμενόμενο. Οι συνέπειες είναι δραματικές: οι Εβραίοι της Ευρώπης δεν νιώθουν ασφαλείς ούτε στα σχολεία τους, ούτε στη γειτονιά τους, ούτε στα σπίτια τους. Όπως παραδέχθηκε η Καγκελάριος Μέρκελ, δεν υπάρχει πια εβραϊκός οργανισμός ή συναγωγή ή σχολείο ή κοινότητα που να μην φρουρείται από την αστυνομία: η ειρήνη και η άνετη συμβίωση χάθηκαν πια. Γι αυτό αυξάνεται κατακόρυφα ο αριθμός των Εβραίων της Ευρώπης που θέλουν να μεταναστέψουν στο Ισραήλ, μολονότι γνωρίζουν καλά ότι και εκεί δεν πρόκειται να ζήσουν ήρεμοι. Σύμφωνα με έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου, ο αριθμός των Εβραίων της Ευρώπης μειώνεται σημαντικά, ενώ το 79% των θυμάτων αντισημιτικών επιθέσεων δεν καταγγέλλουν πια το γεγονός στην αστυνομία. Ακόμη και οι αναστατώσεις που προκαλούν τα λεγόμενα «κίτρινα γιλέκα» στο Παρίσι δεν διστάζουν να δείχνουν μανιασμένο αντισημιτισμό και να επιτίθενται ακόμη και στη μνήμη της Σιμόνης Βέιλ, της φιλοσόφου και πολιτικού  στην οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση χρωστάει τα μέγιστα.

                Οι απολογητές του αντισημιτισμού, τουλάχιστον αυτοί που κομπάζουν για τη δημοκρατική τους συνείδηση, δηλώνουν ότι δεν στρέφονται κατά των Εβραίων αλλά κατά του Ισραήλ. Κι αυτό, διότι το Ισραήλ –λένε- φέρεται ως ναζιστικό κράτος έναντι των Παλαιστινίων και των μικρών παιδιών τους. Και πάλι, όμως, περί μύθου πρόκειται. Περί ψευδερμηνείας του αντισημιτισμού. Διότι εάν πράγματι νοιαζόντουσαν για τα μικρά παιδιά και τη ναζιστική συμπεριφορά έναντί τους, γιατί η φιλάνθρωπος καρδιά τους δεν νοιάστηκε για τα παιδάκια της Συρίας, των Κούρδων στην Τουρκία, για τα παιδιά στη Βενεζουέλα, στην Υεμένη, στο Μεξικό κ.ο.κ.; Γιατί αυτή η όλως ιδιαίτερη τρυφερότητα προς τα παιδιά των Παλαιστινίων; Εδώ  δεν συζητείται η συμπεριφορά του Ισραήλ, αλλά ο λόγος του αντισημιτισμού. Και δικαιούται να ρωτήσει ο επιμελής αναγνώστης: καλά, στο Ισραήλ δεν μένουν παιδάκια; Τα εβραιόπουλα δεν τρώνε βόμβες στο κεφάλι; Οι χαρταετοί από τη Γάζα που στέλνονται να πέσουν στο Ισραήλ με αναμμένα στουπιά για να προκαλέσουν πυρκαγιές δεν αφορούν και παιδιά και γερόντους και αρρώστους;

                Ας αφήσουμε τις προπαγάνδες και τις προκατασκευασμένες ιδέες.  Το ερώτημα είναι: όσοι αγανακτούν για την κατάσταση στο Ισραήλ, γιατί αντί να πλασάρουν τον αντιεβραϊσμό δεν οργανώνουν κίνημα ειρήνης στην περιοχή με αμοιβαία αναγνώριση  παλαιστινιακού και εβραϊκού κράτους;                 Όχι, δεν μπορούν να κοροϊδέψουν εμάς, μπορούν μόνο τους εαυτούς των. Το μίσος κατά των Εβραίων, ένα μίσος πού διαπερνά τον ευρωπαϊκό κόσμο και την ψυχή του Δυτικού ανθρώπου, πρέπει να αγωνιστούμε όλοι να το καυτηριάσουμε ώστε να πέσει από την ψυχή μας στον υπόνομο από τον οποίο προέρχεται. Να καθαριστούμε από αυτόν! Δεν πρόκειται για πολιτική, δεν είναι ιδεολογία. Το μίσος κατατρώει την πνευματικότητα του  μισούντος πρώτα, κι έπειτα φθείρει και τον μισούμενο. Το μίσος το πληρώνεις με ψυχή, με συνείδηση. Τίποτε θετικό δεν μπορεί να έλθει από το μίσος.

Προηγούμενα Άρθρα

ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Read Next

Νέα 05/06/2019