Προς τα που είναι το «μπροστά» της Ευρώπης;

Ας προσέξουμε καλά: στην Ευρώπη δεν αγωνιστήκαμε επί αιώνες για να επιβάλουμε στον ιερέα να καταργήσει την έννοια της αμαρτίας. Αγωνιστήκαμε να βγάλουμε τις αντιλήψεις της θρησκείας από το δικαιικό πλαίσιο της κοινωνίας. Ο ιερέας ας λέει ό,τι κρίνει. Ο λόγος του όμως δεν μπορεί να ορίζει τον νόμο. Αγωνιστήκαμε για να έχουν τα παιδιά παιδική ηλικία, και τιμωρούμε αυστηρά την παιδοφιλία. Αγωνιστήκαμε για να έχουν οι γυναίκες μας όλα τα δικαιώματα που έχουν και οι άνδρες.  Αγωνιστήκαμε να έχει ο γάμος θεσμικό νομικό πλαίσιο, όχι να λέει ο σύζυγος τρεις φορές μια λέξη και αυτοστιγμής η σύζυγος να βρίσκεται στο δρόμο χωρίς δικαιώματα. Αγωνιστήκαμε να έχει τιμή και αξιοπρέπεια κάθε γυναίκα, όχι να είναι σκλάβα στο σεράι.

Γι αυτό και για πολλούς λόγους ακόμη, επιμένουμε χωρίς κανένα ρατσισμό: ναι στους κατατρεγμένους, όχι στην ανομία. Ναι στον συνάνθρωπο, όχι στον δουλοκτήτη. Ναι στον εργαζόμενο, όχι στον συλλέκτη επιδομάτων. Ναι στη θρησκεία, όχι στην καλλιέργεια μίσους. Ναι στην ελεύθερη έκφραση, όχι στην τρομοκρατία.

Τρίτο οξύ πρόβλημα είναι η κατάσταση του πλανήτη. Το κοινό πιστεύει πως πρόκειται για οικολογικές ευαισθησίες, οι οποίες μπορούν και να περιμένουν, δεν είναι κρίσιμο θέμα. Όμως, δεν είναι τόσο απλό το θέμα. Για να διατηρήσουμε το κλίμα που αυτή την ώρα έχουμε και το βλέπουμε να παραπαίει, θα πρέπει να παλέψουμε για δεκαετίες. Το κλίμα δεν διορθώνεται δι αποφάσεως. Δεν μπορούμε να λάβουμε γι αυτό μέτρα που θα το βοηθήσουν να ξεπεράσει τα προβλήματα επειγόντως.  Σε πείσμα της αφροσύνης αυτής, σε λίγο δεν θα έχουμε δάση, κι αυτό θα έχει συνέπειες και στην αναπνοή μας και στο νερό που πίνουμε. Δεν θα έχουμε  θάλασσες αλλά γιγαντιαίες χωματερές χωρίς ψάρια. Είναι απλό: ο πλανήτης μας δεν μπορεί να αντέξει να τρώμε όλοι οι άνθρωποι το μπιφτέκι τους. Δεν μπορεί να παρέχει σε όλους μας απεριόριστη ενέργεια.

Είναι αλήθεια ότι αυτό το πρόβλημα δεν λύνεται από κάποιους νόμους της Ευρώπης. Αλλά εάν δεν ξεκινήσουμε μια διεθνή συνεργασία τώρα, ποιος και πότε θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τις καταστροφές που έρχονται; Ναι, το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Αλλά κάθε χώρα και κάθε άνθρωπος έχει τις ευθύνες του. Και η Ευρώπη έχει περισσότερες ευθύνες από όλους, διότι η Ευρώπη δεν είναι μια χώρα όπως οι άλλες, είναι πρωτεύουσα του πολιτισμού και της ευθύνης, που ονειρεύονται όλοι οι λαοί.

Προηγούμενα Άρθρα

Νέα 06/06/2019

Read Next

Έκκληση προς τους Ευρωβουλευτές