Library | Philosophy & History - 3 March 2015 19:07 pm

Ward-Perkins, Bryan: The Impact of Christianity

From The Cambridge Ancient History, Vol. XIII.

wperkinsAfter Christianity became the usual religion of the emperors from 312 onwards, it spread more rapidly than before through the cities of the empire, and a gradual process began whereby the traditional pagan cults were starved of patronage by the civic and imperial authorities. Throughout the empire this change affected urban populations first, long before the new religion made any significant inroads into the countryside. The conversion of the towns was indeed the one essential step needed for the eventual spread of Christianity throughout society, since the conversion of the countryside was to be achieved partly through the influence of landowners and their building of estate-churches; most of these landowners probably acquired their new religion through exposure to it during sojourns in the cities.

The demise of paganism and the spread of Christianity were by no means uniform processes, and even neighbouring civitates might have very different religious histories in the fourth century. For example, in Palestine the city of Gaza remained a pagan stronghold, and its great temple of Marnas was only closed and destroyed by violence in 402; but the neighbouring settlement of Maiuma was already sufficiently Christian at the beginning of the century for Constantine to remove it from the authority of Gaza and give it independent civitas status.(43) Similarly, we learn from the writings of Augustine that the provincial town of Bulla Regia in Africa Proconsularis was Christian by around 400; whereas in nearby Calama, perhaps as late as 407, the pagans burned down the church and killed a priest.(44)

In Antioch a strong pagan element existed amongst its cultured aristocracy until at least the end of the fourth century, exemplified by the traditionalist Libanius. But already by 362, when the pagan emperor Julian came to Antioch in the hope of finding a flourishing pagan city, much of the population was Christian (particularly amongst the broad body of the citizens, the demos) and the traditional cults had apparently lost most of their appeal. In a well-known passage, that probably contains a substantial dose of gloomy hyperbole, Julian complained to the Antiochenes of how, on a feast of Apollo, he hastened to the god’s temple at Daphne:

Thinking that at Daphne, if anywhere, I should enjoy the sight of your wealth and public spirit… I imagined in my own mind the sort of procession it would be … beasts for sacrifice, libations, choruses in honour of the god, incense, and the youths of your city there surrounding the shrine, their souls adorned with all holiness and themselves attired in white and splendid raiment. But when I entered the shrine I found there neither incense, nor a cake, nor a single beast for sacrifice … When I began to enquire what sacrifice the city intended to offer to celebrate the annual festival of the god, the priest answered, ‘I have brought with me from my home a goose as an offering to the god, but the city this time has made no preparations.(45)

It might, however, be a mistake to place too much historical weight on the scrawny shoulders of this unfortunate goose. The incident must indeed reflect a decline of the traditional public festivals – but perhaps as much through the decline of curial status and curial spending, which we have investigated above, as through the death of pagan sentiment. To survive in all their splendour, the great civic festivals and sacrifices needed both belief in the pagan gods and funding for the traditional ceremonies of the polis At Antioch and elsewhere, a more ‘private’ paganism may have been stronger; Ammianus recounts how Julian, as he entered the city for the first time on 18 July 362, was greeted by the ill-omened wailing of those marking the feast of the death of Adonis.(46)


"Καλησπέρα σας κύριε Σεφέρη"

«Ο Σεφέρης εκεί, άλλοτε σκοτεινός, άλλοτε ευανάγνωστος διέτρεχε τα χρόνια, πιο πολύ στα δύσκολα, πιο αραιά στα εύκολα, σύντροφος στα κουπιά. Πάντοτε όμως, ένας οικείος άγνωστος. Πώς θα ήταν, αναρωτήθηκα, αν άνοιγα μια κουβέντα μαζί του; Να του ζητήσω να μας πει για τη Σμύρνη, το φευγιό για την Αθήνα, την ποίηση, τη διχασμένη του καρδιά, για την πολιτική, την Κύπρο που λάτρεψε, τον Θεόφιλο και τον Μακρυγιάννη, τη μουσική, την Μαρώ, το γυρισμό του ξενιτεμένου, τον ελληνισμό στον οποίον πίστεψε τόσο πολύ;»


Καζάκος Πάνος

Έτοιμη για το μέλλον;

Η Ευρώπη μετά
την αναθεώρηση των συνθηκών

Το βιβλίο αυτό εξετάζει, πρώτον, τις αλλαγές που επιφέρει η Μεταρρυθμιστική Συνθήκη στους κανόνες της ευρωπαϊκής ενοποίησης και, δεύτερον, τις πιθανές επιπτώσεις της σε πολιτικές και συσχετισμούς! Αναδεικνύει ευκρινώς μόνιμα ευρωπαϊκά διλήμματα σχετικά με – το οικονομικό μοντέλο (φιλελεύθερη Ευρώπη» έναντι «ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου»), – τη στρατηγική ασφαλείας («ειρηνική» (civilian) ή «στρατιωτική» δύναμη) και – την ταυτότητα της αυριανής Ευρώπης, που έχουν τη θέση τους σε ένα ανοιχτό διάλογο. Εξετάζονται επίσης τα ερωτήματα αν και πως οι απαντήσεις της Μεταρρυθμιστικής Συνθήκης θα επηρεάσουν τη θέση της Ελλάδας στο θεσμικό σύστημα της Ένωσης, την εξωτερική της ασφάλεια, τις οικονομικές πολιτικές της και τις ροές πόρων.


Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση

41 διακεκριμένοι ειδικοί, μέλη της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας των Ευρωπαϊκών Σπουδών, τιμούν τον Παναγιώτη Κ. Ιωακειμίδη, συνεπή οραματιστή και ακτιβιστή υπέρ της ενωμένης Ευρώπης. Επί τέσσερις δεκαετίες, ο Παναγιώτης Κ. Ιωακειμίδης συμβάλλει ενεργά στη χάραξη της εθνικής στρατηγικής απέναντι στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τη συνεχή εξέλιξή της. Πέρα από διαμορφωτής πολιτικής, ως δημόσιος διανοούμενος βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου στη χώρα μας σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ευρωπαϊκό ρόλο της Ελλάδας, ενώ γενιές φοιτητών πρωτογνώρισαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μέσω της πανεπιστημιακής διδασκαλίας του.




23,32€ 20,99€

Το βιβλίο Οι Δολοφόνοι της Μνήμηςτου μεγάλου ιστορικού και ελληνιστή Πιέρ Βιντάλ-Νακέ, αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη απάντηση στους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Αποτελείται από πέντε δοκίμια, που αποσυναρμολογούν τους μηχανισμούς του ψεύδους και βοηθούν τον αναγνώστη να καταλάβει πώς μια τέτοια εκτροπή, όπως η άρνηση της χιτλερικής γενοκτονίας, είδε το φως της μέρας και απέκτησε δημοσιότητα, παρά τα σαθρά «επιχειρήματα» των αρνητών.


Comments are closed.